Marleen Swenne was patiënt bij het ZRTI
Voor de tweede keer kreeg Marleen Swenne (69) te maken met borstkanker. Na behandelingen in verschillende ziekenhuizen ging ze voor haar bestralingen naar het ZRTI. Vijf weken lang, vijf dagen per week. ‘Je brengt daar een intensieve periode van je leven door. Dan maakt het echt verschil hoe je wordt ontvangen.’
De eerste keer dat Marleen de diagnose borstkanker kreeg woonde ze nog in Amsterdam. ‘In 2012 werd ik daar behandeld in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis. Toen ik in 2024 opnieuw borstkanker kreeg woonde ik inmiddels in Zeeland. Ik kreeg het volledige traject: chemo, een borstamputatie en daarna bestraling bij het ZRTI. Ik ben er bijna vijf weken elke dag geweest. Dat hakt erin, zeker omdat je steeds vermoeider wordt.’
Verschillen die je voelt
Door haar ervaringen kent Marleen de verschillen tussen behandelcentra inmiddels goed. ‘In grote ziekenhuizen ga je door enorme hallen en wachtkamers. Het contact wordt pas persoonlijk als je eenmaal in de behandelruimte bent. Maar er is ook veel te zien: kunst aan de muren, allerlei verschillende mensen, er is reuring. Ik houd van drukte, ik ben een stadsmens namelijk. Dus voor mij is het niet zo dat kleinschaliger automatisch beter is.’
Tegelijkertijd merkte ze in Vlissingen wel iets op. ‘Bij het ZRTI was het meteen persoonlijk. Je komt binnen en er is rust. Het is licht en open. Dat voelt goed en in zo’n periode is dat heel waardevol.’
Aandacht voor details
Bij de intake kreeg Marleen een omslagdoek cadeau; die kun je omdoen als je wacht na het omkleden. ‘Dat klinkt misschien simpel, maar ik was er echt door geraakt. Je voelt: hier is over nagedacht. Ook zo’n verrassing was de mogelijkheid dat ik een midweek in een hotel in de buurt kon verblijven, omdat ik wat verder weg woon. Dat voelde bijna als vakantie, hoe gek dat ook klinkt. Ik ging naar mijn bestraling en lag daarna lekker op bed met een boek. Dat was echt een cadeautje.’
Meedenken en ontzorgen
Wat Marleen ook is bijgebleven, was hoe medewerkers meedachten. ‘Mijn bestraling moest worden uitgesteld door een ontsteking. Dat was voor mij best stressvol. Ik moest afspraken verzetten en voelde me ook een beetje lastig. Maar iedereen bleef ongelooflijk vriendelijk en dacht mee. Dat gaf rust. Ook praktisch werd er meegedacht. Als de taxi dreigde te laat te komen, hielpen ze meteen om te schuiven met afspraken. Dat lijkt klein, maar op zo’n moment is dat heel groot.’
De impact van goede begeleiding
Hoeveel impact de behandeling en begeleiding hadden, werd voor Marleen recentelijk, op een onverwacht moment duidelijk. ‘In een boekwinkel in Middelburg hoorde ik een bekende stem. Het was een van de medewerkers die mij tijdens de bestraling coachte. Dan zei hij door de intercom “Adem in… adem uit.” Dat ging heel professioneel, maar gelukkig ook vaak met een lach. Toen ik die stem hoorde kon ik hem wel knuffelen en roepen: Hee! Het gaat goed met mij hoor! Ik ben toch doorgelopen. Maar ik besefte toen echt hoe belangrijk dat persoonlijke contact voor me was geweest, in een periode waarin je je toch heel beroerd voelt.’
Vooruitkijken
De behandelingen zijn afgerond, maar Marleen is nog niet klaar. ‘Ik gebruik de komende vijf jaar anti-hormoontherapie en krijg nog enkele behandelingen via een infuus om uitzaaiingen in de botten te voorkomen. Ik ben nog vaak moe en zoek uit wat daarin helpt. Tegelijkertijd kijk ik weer vooruit.’ Als grafisch ontwerper en tekstschrijver wil ze aan de slag met een persoonlijk boekje over haar ziekte en behandelingen. ‘Met tekeningen, beelden en verhalen van onderweg. Dat idee geeft me energie. Het is mijn manier om deze periode een plek te geven en weer ruimte te maken voor wat komt.’
